دانلود آهنگ جدید
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
     
پرنده بر شانه های انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:"اما من درخت نیستم. تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی."

پرنده گفت: "من فرق درخت ها و آدم ها رو خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم."

انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت : "راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ " انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: "نمی دانی ، توی آسمان چه قدر جای تو خالی ست." انسان دیگر نخندید. انگار در انتهای خاطراتش چیزی را به یاد آورد.چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور. یک اوج دوست  داشتنی .

پرنده گفت : "غیراز تو، پرنده های دیگری را هم می شناسم  که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرین نکند فراموش می شود."

پرنده این را گفت و پر زد. انسان ردّ پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت : "یادت می آید، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی.  راستی، عزیزم، بال هایت را کجا جا گذاشتی؟ "

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد. آن وقت رو به خدا کرد و گریست.

...............................و اینک من...............................

کجاست آن پرنده!!!کجایند آن پرستوهای عاشق!!!کجاست آن آسمان!!!کجاست آن ...!!!

خدای من! بالهایی که داده بودی،سوخت!!!سوزاندم!!!شکست!!! شکستم!!!

پاسخم را نگفتی!میشود با بال سوخته پرواز کرد؟!!

آیا میشود؟!!  من باید در زمین بمانم؟!!  پرواز کنم؟!!  بدون بال؟!!  مگر میشود؟!!

تو بگو...میشود با بال شکسته پرواز کرد؟!!

[ ۱۳۸٩/۳/٢۱ ] [ ٥:٥٩ ‎ب.ظ ] [ گمنام ] [ نظرات () ]
نویسندگان وبلاگ:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :